Voor deze tentoonstelling verlaat Roland Van Haudenhuyse bewust zijn vertrouwde stijl van surrealistische en hyperrealistische schilderkunst. Hij kiest voor werken waarin kunst en wetenschap elkaar ontmoeten en elkaar versterken. Toch blijft hij trouw aan het figuratieve: herkenbare elementen trekken de kijker onmiddellijk het beeld binnen en vormen de basis van zijn verhaal.

Roland koos er bewust voor om in deze tentoonstelling zijn thema's uitsluitend in één kleur uit te werken. Op die manier worden gevoelens en emoties  puur door vorm en verhaal overgebracht.

Zijn technische achtergrond als ingenieur blijft daarbij duidelijk voelbaar. Gefascineerd door complexe installaties vertaalt hij die interesse naar een beeldtaal die niet alleen wil boeien, maar ook aanzet tot nadenken. Zo ontstaat kunst die toegankelijk oogt, maar tegelijk de nieuwsgierigheid prikkelt en de kijker uitnodigt om verder te kijken.

Tentoongestelde werken

EINSTEIN LOVES FORMULAS

STEEL COMFORTS TEXTILE

VITRUVIA

JONGENSDROOM

Artistiek parcours

STORYTELLING CV:

Een reis, gestuurd door nieuwsgierigheid en creativiteit.

Bijna elke week nam papa zijn zoon Roland mee naar het imposante museum in dat grote stadspark. Het zou later het MSK heten. Van Jan Hoet en zijn S.M.A.K. was toen nog lang geen sprake. Zijn vader had een eenvoudige overtuiging: wie wilde leren tekenen en schilderen, moest eerst leren kijken.

Tekenen deed Roland al van jongs af aan graag. 

Mama bewaarde zijn eerste werkjes zorgvuldig. Ze kregen een plaatsje op hun eerste koelkast en soms zelfs aan de muur van het café dat zij uitbaatte. Vooral de vrouwelijke klanten waren enthousiast. Wanneer een driehoek of vierkant niet helemaal recht stond, kwam de kritiek meestal van de mannen. Zijn vader bleef echter hameren op hetzelfde advies: eerst goed leren. Zelf had hij die kans nooit gekregen met die verdomde oorlog. Ook zijn eigen schilderijtjes had hij nooit kunnen verkopen; de mensen hadden toen andere zorgen…

Naast de liefde voor kunst kreeg Roland ook een passie voor techniek met de paplepel mee. Als kind mocht hij geregeld mee naar de grote UCO-fabrieken, waar zijn vader als mecanicien in de centrale werkplaats complexe machines herstelde. Roland keek gefascineerd naar de technische tekeningen die zijn vader maakte. “Developpementen” noemde papa hen. Urenlang probeerde Roland ze na te tekenen. Vaak werd hij gecorrigeerd: “Nee, die motor staat op de verkeerde plaats.”

De ‘Atelier Centrale’ van UCO lag midden in Gent. Vanaf zijn zevende nam Roland elke woensdagnamiddag de tram om zijn vader op te halen. Onderweg maakte hij steevast een tussenstop in de Grand Bazar aan de Veldstraat. Een vriendelijke verkoopster liet hem er gratis de nieuwste avonturen van Jommeke en Suske en Wiske lezen. Vaak boeiden de tekeningen hem nog meer dan de verhalen. Regelmatig had hij een klein notitieboekje bij zich om de figuren over te tekenen.

Om als student wat zakgeld te verdienen, begon Roland al op zijn veertiende figuratieve en kleurrijke tafereeltjes te tekenen en te schilderen. Hij was autodidact en ontdekte met vallen en opstaan welke materialen geschikt waren als drager. Goedkope vezelplaat, multiplex, karton en houten panelen passeerden allemaal de revue. Kleuren vervaagden doordat de verf te diep in het materiaal trok, hoeken gingen krom staan en ophanghaken kwamen los. Elke mislukking was tegelijk een les.

Toen een oom hem zijn eerste echte schilderdoos cadeau deed, ging er een nieuwe wereld open. Wauw, echte olieverf, een canvasdoek, verschillende penselen en zelfs een ovaal palet met duimgat: eindelijk beschikte hij over het materiaal waarvan hij had gedroomd. Nu kon hij echt schilderen én er misschien een centje mee verdienen.

Maria, de vrouw van de melkboer, die zo graag zijn tekeningetjes zag, werd zijn eerste klant. Nog vóór zijn oom de kans kreeg het bange meisje te kopen, had zij al toegeslagen. Verlegen vroeg Roland of twintig frank niet te veel was. Maria, die samen met haar man elke week in het café kwam, gaf hem dertig frank. Het zou meteen ook de laatste keer zijn dat hij vijftig procent meer kreeg dan gevraagd!

Tijdens zijn middelbare schooltijd was meetkunde zijn favoriete vak. Vooral de boldriehoeksmeetkunde sprak hem aan, omdat hij zo graag diepte en perspectief in zijn tekeningen bracht. Met de puberteit durfde hij al eens een naaktje te tekenen, gespiekt in de Playboy van zijn neef. Roland durfde het niet te tonen want onder de kerktoren zouden de reacties wellicht niet mild geweest zijn.  Alhoewel, Maria hield wel van een ondeugend plaatje...

In de jaren zeventig veranderde de tijdsgeest. Onder invloed van hyperrealisten zoals Richard Estes en Roger Wittevrongel, maar vooral van surrealisten als Salvador Dalí en René Magritte, kreeg erotiek een plaats in zijn werk. Zijn omgeving bleek die evolutie verrassend goed te aanvaarden. Wie geen rode kaakjes kreeg, verdedigde het artistieke naakt als een manier om te ontroeren en verhalen te vertellen, niet om seksuele opwinding op te wekken. Zoals dichter Ted van Lieshout het treffend formuleerde: “Naaktheid in de kunst is blootgewoon.”

En verhalen vertellen in zijn schilderijen kon Roland als geen ander. Vaak liet hij zich inspireren door mythes en religieuze vertellingen, zoals het Bijbelse verhaal van de zondeval. In het aardse paradijs verleidde de slang Eva tot het proeven van de verboden vrucht. Maar was dat eigenlijk wel een appel?

Zo groeide Roland uit tot wat men een fantastisch realist noemt: een kunstenaar die een uiterst precieze, realistische techniek combineert met dromerige, surrealistische of hallucinerende taferelen.

Die zoektocht naar een hoge mate van precisie speelde hem soms parten. Het perfectionistisch trekje had hij meegekregen uit zijn opleiding, waar juistheid en waarheid centraal stonden. Toch zocht hij in zijn kunst net het tegenovergestelde. Niet de waarheid, maar de verbeelding. Niet de juistheid, maar de droom.

Na zijn legerdienst, in 1974, begon het zogenaamde echte leven. Er kwam een eerste job, een huwelijk, kinderen en een drukke carrière. Het waren allemaal redenen om de penselen steeds vaker aan de haak te hangen. Tekenen bleef nog een uitlaatklep om het hoofd leeg te maken en nieuwe werelden te verzinnen, maar schilderen en beeldhouwen gebeurden nog slechts sporadisch.

Nu hij met pensioen is, heeft hij opnieuw de tijd gevonden om te creëren. De kruisbestuiving tussen wetenschap en kunst, tussen waarheid en verbeelding, krijgt vandaag een nieuwe vorm. Tastbaarder, concreter, maar nog steeds gedreven door dezelfde nieuwsgierigheid.

Roland blijft in de eerste plaats ingenieur en beleeft veel plezier aan het technisch ontwerpen van zijn kunstwerken. Zijn meest recente creaties verwijzen opnieuw naar zijn grote voorbeelden: de alleskunners, de veelzijdige geesten die wetenschap, techniek en kunst moeiteloos met elkaar verbinden.

Deze uitspraken vatten zijn fascinatie treffend samen:

“The good thing about science is that it’s true, whether or not you believe in it.” (Neil deGrasse Tyson)

""Todos sabemos que el arte no es verdad. El arte es una mentira que nos hace comprender la verdad". (Pablo Picasso)

Boeken De Krook:

• De wereld als kunstwerk: inleiding tot de platonische theologie: vijf sleutels tot de platonische wijsheid (Marsilius Finicus)

• Leonardo da Vinci: de biografie (Walter Isaacson)

• Leonardo da Vinci: een biografie (Charles Nicholl)

• Hyperrealisme: 50 jaar schilderkunst (Emily Ansenk)

• Surrealisme (Fiona Bradley en ook René Passeron)

• Voor kinderen: Albert Einstein (Maria Isabel Sánchez Vegara)

Albert Einstein (Eduardo Acín)