Debelder Annemie

Annemie De Belder werkt met aquarel- en olieverf maar ook met natuurlijke materialen zoals ecoline en bister.  Met deze laatste maakt ze kleurrijke en expressieve kunstwerken. Ecoline zorgt voor heldere, transparante kleuren, terwijl bister vaak gebruikt wordt om warme bruine tinten en schaduwen te creëren. Door ecoline en bister te combineren, ontstaan er interessante contrasten tussen kleur en donkerte. De kunstenares experimenteert met water, verschillende lagen en toevallige vormen. Hierdoor is elk kunstwerk uniek.

Haar werk balanceert tussen abstractie en herkenbaarheid en straalt gevoel en spontaniteit uit. Vloeiende vormen en een fris, zacht kleurenpalet geven haar werk een levendige, persoonlijke uitstraling. De tinten zijn frêle, teer, zacht en delicaat. Het gaat om subtiele kleuren die doen denken aan vroege lentebloesems.

Daarbij kiest ze soms bewust voor dragers die je niet meteen in de kunstwereld zou verwachten, zoals een gyprocplaat. Ze speelt met materialen die ze in een vorig leven, als architect, op een heel andere manier gebruikte.

Tentoongestelde werken

DE SCHRIK VAN MIJN KINDERJAREN

Wat heeft dit werk te maken met mijn ingenieursstudies? Wel, veel. Het toont het non-conformisme in de keuzes die ik maakte. Als kind bekeek ik met angst het korset van mijn moeder met baleinen, veters en jarretellen. “Zoiets wil ik nooit dragen” was mijn overtuiging. Mijn keuze voor de studies van burgerlijk ingenieur ging ook in tegen de heersende mentaliteit (het was 1969).

Het karton werd volledig donker gemaakt met bister, daarna werd met water bister weggenomen. Omdat de werking bister – ondergrond onvoorspelbaar is, wordt het resultaat los en spontaan.

BADKABIENTJE

Mijn liefde voor de zee en het strand lag aan de oorsprong van dit werk.

Door het onderwerp verschillende keren te schilderen trachtte ik los te komen van het realistische beeld om de grens tussen het figuratieve en de abstractie te bereiken.

GOLFBREKER

Ik hou van de zee. Daarom aquarelleerde ik deze golfbreker. De lichtinval speelt een grote rol in dit werk.

Door de verf te spatten kreeg de aquarel iets los en spontaans.

Artistiek Parcours

Annemie vertelt:

"Op mijn eerste schooldag, bij zuster Théophilienne,  was  ik onder de indruk van de nieuwe omgeving: een ruime klas in een nieuw gebouw met hoge stalen ramen die voor een prachtige lichtinval zorgden. Ook de meubeltjes in Scandinavische stijl troffen me, zelfs de blinkende deurkruk van zwarte kunststof (dat zal wel bakeliet geweest zijn, het was 1954) is in mijn geheugen blijven hangen. Als kind al was ik dus zeer gevoelig en zeer opmerkzaam voor de dingen rondom mij. Ik tekende veel en graag. Het weekblad Kuifje - voor "jongens" van 7 tot 77 jaar - was mijn inspiratiebron.

De studie van burgerlijk ingenieur architect was dus een logische keuze: naast een pak wiskunde, wetenschappen en techniek was er ook plaats voor creativiteit. Het was geen evidente keuze voor een meisje in 1969. Bovendien kwam ik uit een milieu met weinig tot geen aandacht voor kunst, techniek en architectuur. Maar de goesting om te creëren was te groot.

Tijdens mijn loopbaan bij de gebouwendienst van RTT/Belgacom (nu Proximus) had ik geen tijd om buiten mijn werk creatief bezig te zijn.  Toen mijn drie kinderen  groot werden vond ik tijd om twee zondagvoormiddagen per maand te gaan tekenen en schilderen in kunstkring Ogeka in Borsbeek.

Na mijn prepensioen ben ik voluit voor het creatieve gegaan. Aan de Academie Beeld van Hoboken volgde ik eerst les in de schilderklas, dan in de tekenklas, daarna deed ik crossover (een combinatie van verschillende media). Nu vervolg ik mijn kunstopleiding met beeldhouwen.

Mijn werk draait dikwijls om  constructies en perspectief  waarbij de lichtinval en de sfeer een grote rol spelen. Ik pas verschillende technieken toe met één bedoeling:  loskomen van het analytisch denken aangeleerd tijdens mijn studies, om een los en spontaan resultaat te krijgen.

Alles draait bij mij rond het plezier van het creëren. Af en toe mijn werk kunnen tonen in een groepstentoonstelling vind ik belangrijk. Elk jaar doe ik mee met Cabinart in St Idesbald: in mei beschilder ik in weer en wind de achterkant van een badkabine. Zo krijgt het werk een zomer lang een groot publiek om dan in september te verdwijnen. "